Pierwsze spostrzeżenia.

Nasza następna wycieczka motocyklowa odbyła się po najbliższej okolicy. Już nie byłam taka spięta, jak za pierwszym razem, więc mogłam spokojnie cieszyć się jazdą. Świeciło słońce i przyroda roztaczała przede mną swe najpiękniejsze widoki. Zauważyłam, że jedną z wad jazdy na motocyklu jest to, że nie da się rozmawiać. Wiem, że milczenie jest złotem, jak powiedział pewien myśliciel, ale ja uwielbiam rozmawiać. W sumie, to Commando nie potrzebuje radia, bo ja mu je skutecznie mogę zastąpić. Niestety, mimo najszczerszych moich starań, Commando i tak nie słyszał, co mówię, albo tylko drań udawał, że nie słyszy (przyszło mi to do głowy). Zresztą nie ważne. Tak, czy owak, rozmowa z moim małżonkiem podczas jazdy motocyklem spełzła na niczym.  Podziwiałam, więc przyrodę i w tymże momencie przyszła mi do głowy myśl, że właściwie, to możemy się zatrzymać w dowolnym momencie, w pięknym, cichym miejscu, zasiąść zwyczajnie na kocyku i podziwiać piękne widoki. No właśnie i tu przypomniało mi się, że kocyk leży w domku, ale pomysł tak mi się spodobał, że zatrzymaliśmy się w uroczym miejscu, którego pewnie nie zauważyłabym z okna samochodu. Siedliśmy na trawie i poczułam się, jak wtedy, gdy jako nastolatka siadałam z koleżankami, czy kolegami na trawie, obgryzaliśmy źdźbła trawy, gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Poczułam ten spokój, który mi wtedy towarzyszył, brak problemów i beztroskę o jutro. To było świetne uczucie. Dlaczego człowiek tak szybko zapomina o takich prostych, ale jakże wspaniałych rzeczach? Przecież wystarczy usiąść na trawie, obgryzać źdźbło, żeby znowu poczuć się wolnym i beztroskim człowiekiem.

- W sumie, to brakuje mi tu tylko kawy. Następnym razem musimy zabrać kocyk i termos z kawą. – zagadnęłam.

- No, w sumie niezły pomysł. – przyznał Commando. - Widzę, że ci się podoba jazda motocyklem. – spostrzegł szybko.  A to bestia, jak mnie zaraz łapie za słówka.

- Podoba mi się, podoba. – przytaknęłam zgodnie z prawdą.

Posiedzieliśmy jeszcze chwilę w milczeniu rozkoszując się pięknem natury i ruszyliśmy dalej. Ponieważ dalej rozmowa była raczej niemożliwa, obserwowałam drogę i wszystko wkoło. Dostrzegłam jedną interesującą sprawę. Motocykliści mają swoją własną kulturę jazdy. Gdy mijaliśmy po drodze któregoś z nich, oni pozdrawiali nas machnięciem ręki. Myślałam, że tak robią tylko kierowcy autobusów, a tu taka miła niespodzianka. Następnemu też pokiwam ręką, w końcu jak kultura, to kultura.